تبلیغات
ایــــستگاه صـــلـــــواتـــــــــی








تاریخ : پنجشنبه 11 مهر 1392 | 05:12 بعد از ظهر | نویسنده : Unknown Soldier | نظرات

امام حسین علیه السّلام فرمودند:

لایَنبَغی لِنفسٍ مُؤمِنَةٍ تَری مَن یَعصِی اللهَ فَلا تُنکِرَ؛

شایسته شأن مؤمن نیست که ببیند کسی خدا را معصیت می کند، ولی به او اعتراض نکند.

کنزالعمّال، ج 3، ص 85

شرح حدیث:

امر به معروف و نهی از منکر، نشانه ی حیات و رشد و بالندگی جامعه است.

آن که به خدا و دین او و حقّانیت دستورات اسلام باور دارد، نمی تواند در مقابل هنجار شکنیهای خلافکاران و گستاخی اهل معصیت، بی تفاوت بماند و از خود واکنش نشان ندهد.

جامعه ی بدون امر به معروف و نهی از منکر، مرده و خمود و بی حسّ است.

نهی از منکر، مثل بازداشتن کسی است که می خواهد کشتی را سوراخ کند، یا فضا را آلوده سازد، یا آب زلال یک شهر را مسموم سازد.

نهی از منکر نسبت به عمل معصیت کاران، مثل سم پاشیِ محیطهای آلوده و آفت زدایی از عفونتهاست. وقتی باتلاقی حشره خیز باشد، باید آن را خشکانید، تا مالاریای گناه و فساد، دیگران را بیمار نسازد. باید زباله های ناقل میکروب هوس را دفن کرد، تا میدان و مجالی برای رویش گل ایمان و تقوا باشد.

تذکّر زبانی، یک مرحله از نهی از منکر است.

اقدام عملی و بازداشتنِ خلافکاران از فساد و گناه، مرحله ای دیگر.

ایمان و اسلام، بر دوش مسلمان وظیفه ی سنگین نهی از منکر را گذاشته است، تا هم از حالت بی تفاوتی در مقابل بدیها و جرایم درآید، هم با اقدام خود در حد امکان از زشتیها و گناهان باز دارد.

برخورد با خلافکاران و اهل معصیت، زمینه ی رشد معنویات را فراهم می سازد.

منبع: حکمت های حسینی (ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام حسین علیه السلام)، جواد محدثی، انتشارات آستان قدس رضوی، چاپ دوم(1390)




طبقه بندی: ایستگاه سخن،  ایستگاه حدیث ، 
برچسب ها: ایستگاه صلواتی،ایستگاه حدیث،ایستگاه سخن،نشانه،نشانه حیات جامعه،رشد و حیات،بالندگی جامعه،امربه معروف،نهی از منکر،واجب فراموش شده،  

تاریخ : سه شنبه 9 آبان 1396 | 01:08 بعد از ظهر | نویسنده : Unknown Soldier | نظرات


الَّذی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً وَ هُوَ الْعَزیزُ الْغَفُورُ 1

صاحبدلی برای اقامه نماز ، به مسجدی رفت ، نمازگزاران او را شناختند و از وی خواستند تا پس از نماز بر فراز منبر بنشیند و آنان را موعظه کند . پذیرفت . چون نماز به پایان رسید بر پله نخست منبر نشست ، همه چشم ها به سوی او بود و مرد پس از حمد و ثنای الهی گفت : هر کس از شما که میداند امروز تا شب نخواهد مرد برخیزد . کسی بر نخواست . گفت اکنون هر کس از شما که خود را آماده مرگ کرده است برخیزد باز هم کسی برنخواست . گفت : (شگفتا از شما که به ماندن اطمینان ندارید ولی برای رفتن نیز آماده نگشته اید !

قال امیر المومنین (ع) : بَادِرُوا الْمَوْتَ وَ غَمَرَاتِهِ وَ امْهَدُوا لَهُ قَبْلَ حُلُولِهِ وَ أَعِدُّوا لَهُ قَبْلَ نُزُولِهِ 2

(پیش از مرگ و سختی های آن ، کاربکنید و قبل از رسیدنش مقدمات آن را فراهم آورید و پیش از فرود آمدنش برای آن آماده شوید . )

هر دم از عمر می رود نفسی

چون نگه می‌کنم (می‌کنی) نمانده بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی

مگر این پنج روز دریابی

خجل آنکس که رفت و کار نساخت

کوس رحلت زدند و بار نساخت3

پی نوشت :

1- ملک 2

2- خطبه 190

3- گلستان سعدی






طبقه بندی: ایستگاه قرآنی، 
برچسب ها: ایستگاه صلواتی،ایستگاه سخن،سفر،مسافرت،اماده شدن برای مسافرت،سفر آخرت،چقدر برای مرگ اماده ایم،قرآن و آخرت،،  

تاریخ : یکشنبه 7 آبان 1396 | 10:25 بعد از ظهر | نویسنده : Unknown Soldier | نظرات

قرآن کریم : وَمَنْ جَاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِی النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ﴿نمل / ۹۰﴾

و آنها كه اعمال بدی انجام دهند به رو در آتش افكنده می‏شوند آیا جزائی جز آنچه عمل می‏كردید خواهید داشت.

* روایت : رَسُولِ اللَّهِ صلى الله علیه وآله أَنَّهُ قَالَ مَنْ آذَى مُؤْمِناً فَقَدْ آذَانِی وَمَنْ آذَانِی فَقَدْ آذَى اللَّهَ وَمَنْ آذَى اللَّهَ فَهُوَ مَلْعُونٌ فِی التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِیلِ وَالزَّبُورِ وَالْفُرْقَانِ وَفِی خَبَرٍ آخَرَ فَعَلَیْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَلْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِینَ

هر كه مومنى را اذیت كند همانا مرا اذیت كرده و هر كه مرا اذیت كند همانا خداوند را اذیت كرده و هر كه خداوند را اذیت كند او در تورات و انجیل و زبور و قرآن از رحمت خدا دور است . و در روایت دیگر است كه لعنت خدا و ملائكه و همه مردم بر او باد .

*(مستدرك الوسائل ج ۹ ص ۹۹)

* أَبَا عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام : قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِیَأْذَنْ بِحَرْبٍ مِنِّی مَنْ آذَى عَبْدِیَ الْمُؤْمِنَ

امام جعفر صادق (ع) : خداوند متعال فرموده است : هر كه بنده مومن مرا اذیت كند همانا خود را به جنگ با من آماده ساخته است .

*(الكافی ج ۲ ص ۳۵۰)

*داستان : مرحوم صنوبری یكی از شاگردان بزرگوار شیخ رجبعلی خیاط گفت:فرزند دو ساله ام -كه اكنون حدود چهل سال دارد(1378)-در منزل ادرار كرده بود و مادرش چنان او را زد كه نزدیك بود نفس بچه بند بیاید .خانم پس از یك ساعت تب كرد ،تب شدیدی كه به پزشك مراجعه كردیم و در شرایط اقتصادی آن روز شصت تومان پول نسخه و دارو شد ، ولی تب قطع نشد ،بلكه شدیدتر شد مجــدداً به پزشك مراجعه كردیم و ایــن بار چهل تومان بابـت هزینه درمان پرداخت كردیم كه در آن روزگار برایم سنگین بود . باری شب هنگام جناب شیخ را در ماشین سوار كردم تا به جلسه برویم همسرم نیز درماشین بود، جناب شیخ كه سوار شد ،اشاره به خانم كردم و گفتم : والده بچه هاست و تب كرده ،دكتر هم بردیم ولی تب او قطع نمی شود. شیخ نگاهی كرد و خطاب به همسرم فرمود:((بچه را كه آنطور نمی زنند ، استغفار كن ، از بچه دلجویی كن و چیزی برایش بخر ، خوب می شود)) چنین كردیم تب او قطع شد!





طبقه بندی: ایستگاه سخن،  ایستگاه قرآنی،  ایستگاه حدیث ، 
برچسب ها: ایستگاه صلواتی،ایستگاه سخن،ایستگاه حدیث،اذیت،اذیت و بدی،اذیت کردن مومن،روایات پیغمبر اکرم،روایات امام جعفر صادق،هر که مومنی را اذیت کند،داستانک،شیخ رجبعلی خیاط،مرحوم صنوبری،شاگرد شیخ رجبعلی،،  

تاریخ : جمعه 28 مهر 1396 | 01:27 قبل از ظهر | نویسنده : Unknown Soldier | نظرات

تعداد کل صفحات : 94 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب