از منظر مكتب آسمانی اسلام, پذیرایی از میهمان جایگاه ویژهای دارد و اهمیت آن را میتوان از لابه لای كتاب خداوند و جوامع حدیثی و متون فقهی به دست آورد.

قرآن كریم بارها از تكریم میهمان و اجر و پاداش آن سخن میگوید و در ضمن آیاتی داستان میهمان نوازی حضرت ابراهیم علیه السلام را نقل میكند و او را به این خصلت زیبا میستاید.

محبوبترین خصلت

شیخ كلینی در ضمن روایتی مینویسد: زمانی اسیرانی را به محضر رسول گرامی اسلام صلی الله علیه وآله آوردند. آنان همگی به اعدام محكوم شدند. بعد از اجرای حكم همه, نوبت به آخرین اسیر رسید; در آن حال, حضرت جبرئیل علیه السلام نازل شد و عرضه داشت: یا مُحَمَّدُ رَبُّكَ یقْرِئُكَ السَّلامَ وَیقُولُ لَكَ اِنَّ أَسِیرَكَ هذا یطْعِمُ الطَّعامَ وَیقْرِی الضَّیفَ;ای محمد! پروردگارت سلام میرساند و میفرماید: این اسیر تو كسی است كه [به نیازمندان] اطعام میكند و از میهمانان پذیرایی مینماید.

رسول خداصلی الله علیه وآله این پیام را همراه با مژده آزادیاش به او ابلاغ كرد. آن اسیر كافر با تعجب پرسید:

آیا پروردگارت میهمان نوازی را دوست دارد؟ فرمود: بلی. او كه تحت تأثیر این پیام حیات بخش قرار گرفته بود, با كمال اشتیاق شهادتین بر لب جاری كرد و اظهار داشت: سوگند به خدایی كه تو را به حق به پیامبری مبعوث فرمود! من تا به حال كسی را از در خانهام رد نكردهام و در این راه از اموالم مضایقه ننمودهام.

از ویژگیهای اهل بیت علیهم السلام علی علیه السلام میفرمود: اِنَّا اَهْلُ بَیتٍ أُمِرْنا أَنْ نُطْعِمَ الطَّعامَ;

ما اهل بیتی هستیم كه دستور داریم [در راه خدا به نیازمندان] اطعام كنیم.

نشانه ایمان

امام صادق علیه السلام فرمود: مِنَ الْاِیمانِ حُسْنُ الْخُلْقِ وَاِطْعامُ الطَّعامِ; از نشانههای ایمان خوش خلقی [و پذیرایی از میهمان] و اطعام غذاست.

همچنان كه مشاهده میكنیم, این خصلت پسندیده, ارزش والای دینی و اجتماعی دارد و هر انسانی كه به سوی كمال حركت میكند, بدون این ویژگی راه به جایی نخواهد برد.

سخاوت, گشاده دستی و میهمان نوازی از میانبرترین شیوههای رسیدن به قله رفیع سعادت است. به همین جهت, رهبران بزرگ الهی به داشتن چنین ویژگی انسانی افتخار میكردند.

روایت زیر نمونهای از این دست میباشد:

میهمان نوازی علی علیه السلام

امام عسكری علیه السلام فرمود: روزی دو نفر میهمان كه پدر و پسر بودند به منزل علی علیه السلام وارد شدند. امام پیش پایشان برخاست, آنان را احترام كرد و روبه روی آنان نشست. آن گاه دستور داد غذا آوردند و از آن خوردند. آن گاه ظرف آب را به دست گرفت تا بر دستان مرد بریزد.

آن مرد به التماس افتاد و خود را به خاك افكند و عرضه داشت: یا امیر المؤمنین! آیا خداوند مرا در حالی بنگرد كه شخصیتی مانند تو بر دستانم آب میریزد و من دستانم را میشویم؟

علی علیه السلام فرمود: بنشین و دستانت را بشوی! خداوند تو را میبیند, در حالی كه برادرت كه با تو هیچ فرقی و امتیازی ندارد, به تو خدمت میكند و با این عمل خود, ده برابر عمل اهل دنیا را در بهشت میجوید و به همین اندازه به داراییهایش در بهشت اضافه میشود. مرد میهمان در جایش نشست. علی علیه السلام فرمود: تو را قسم میدهم به آن حق بزرگ من - كه تو آن را میشناسی و بر آن احترام میكنی - و به تواضع تو در برابر خداوند كه خداوند به تو پاداش خیر دهد, به من اجازه بده آن خدمتی را در حق تو به جا آورم كه تو را شرافت میبخشد. دستانت را راحت و مطمئن بشوی; آن چنان كه اگر قنبر آب میریخت, راحت میشستی. آن مرد میهمان نیز چنین كرد. پس از فراغت از شستن دست مرد میهمان, امام آفتابه چوبین را به دست محمد بن حنفیه داد و فرمود: پسرم! اگر این پسر تنها آمده بود و پدرش در كنارش نبود, من شخصاً به دست او آب میریختم;

امّا خداوند متعال دوست نمیدارد كه هرگاه پسر و پدری با هم بودند, بین آنان تساوی برقرار شود. به این جهت, پدر به پدر خدمت كرد و شایسته است پسر نیز به پسر خدمت كند. محمد حنفیه نیز بر دستان پسر آب ریخت. بعد از نقل این روایت, امام حسن عسكری علیه السلام فرمود: هر كس در این امور از علی علیه السلام پیروی كرد, او شیعه راستین است.

البته پذیرایی از میهمان در مكتب اسلام دایرهای فراتر از پیروان مكتب دارد و یك ارزش انسانی است. رسول گرامی اسلام صلی الله علیه وآله در این زمینه به علی علیه السلام سفارش میكند كه

: اَكْرِمِ الضَّیفَ وَلَوْ كانَ كافِراً; (19) میهمان را گرامی بدار, گرچه كافر باشد. بلی, اكرام میهمانی كه از در وارد میشود, بر هر انسانی لازم است و خداوند متعال دوست دارد كه تكریم شود. میهمان ماست هر كس بی نواست آشنا با ماست چون بی آشناست میزبانی امام حسن علیه السلام روزی امام مجتبی علیه السلام از محلی عبور میكردند, كودكانی را در كوچه دیدند. آنان دور هم جمع شده, هم بازی میكردند و هم به خوردن خرده نانهایی مشغول بودند. كودكان وقتی امام را دیدند, با شور و علاقه حضرت را به جمع كوچك و ساده خود دعوت كردند. امام نیز با كمال تواضع دعوت آنان را پذیرفت و به همراه آنان از آن نانهای خرده ریز تناول كرد. آن گاه كودكان را مورد تفقد قرار داد و به منزل خود آورد و بعد از اطعام و پذیرایی كامل, لباسهای مناسبی نیز به ایشان اهدا كرد. سپس خطاب به یارانش این جمله زیبا را فرمود: اَلْفَضْلُ لَهُمْ لِاَنَّهُمْ لَمْ یجِدُوا غَیرَ ما اَطْعَمُونِی وَنَحْنُ نَجِدُ اَكْثَرَ مِمَّا اَطْعَمْناهُمْ; [باز هم] برتری [در این تعامل از آنِ كودكان است; زیرا آنان غیر از آنچه به ما اطعام كردند نیافتند; ولی ما بیشتر از آنچه به آنان اطعام كردیم, موجودی داریم




طبقه بندی: ایستگاه حدیث ،  سفارشات پیامبر به حضرت علی علیه السلام،  چهل حدیث پیامبر، 
برچسب ها: ایستگاه صلواتی،ایستگاه حدیث،ایستگاه تحقیق،مقاله جامه درباب میمان نوتزی،اهمیت میهمان ننواز در اسلام،میانبر ترین راه برای رسیدن به سعادت،میهمان نوازه حضرت علی علیه السلام،سفارشات پیامبر به امام علی،  

تاریخ : شنبه 13 آذر 1395 | 04:03 بعد از ظهر | نویسنده : Unknown Soldier | نظرات
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب